Tadeusz Kuncewicz (ur. w Fastowie, zm. 8 lutego 1991 w Warszawie) – major, żołnierz podziemia niepodległościowego, ofiara represji komunistycznych.
Życiorys Syn Stanisława i Anny z domu Mijakowskiej. W Stanisławowie ukończył średnią szkołę handlową w 1935 r. i zgłosił się do odbycia służby wojskowej. Został skierowany do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 27 Dywizji Piechoty w Łucku. Następnie odbył kurs kolejowy i w zawodzie kolejarza pracował w Ruskich Piaskach do wybuchu II wojny światowej.
Już jesienią 1939 r. został żołnierzem konspiracyjnego Związku Czynu Zbrojnego w Nieliszu, przyjął pseudonim „Kmicic”. Pełnił funkcję szefa wywiadu placówki, od 1940 r. w Tarzymiechach był adiutantem komendanta Obwodu Zamość ZWZ-AK oraz oficerem do zadań specjalnych. Od maja 1941 r. przeszedł całkowicie do konspiracji, rezygnując z dotychczasowej pracy na kolei. Od kwietnia 1942 r. pracował nad odtworzeniem struktur zamojskiej Armii Krajowej, które zostały rozbite przez Gestapo po zdradzie jednego z konspiratorów. Po odbudowie struktur zajął się organizowaniem oddziału o charakterze dywersyjnym, który zajmował się organizacją akcji zapobiegających wysiedlenie ludności polskiej z Zamojszczyzny. W tym okresie zmienił pseudonim na „Podkowa”. 16 grudnia 1942 r.