Według przewidywań autorów pierwszego opisu żałobniki żółte gniazdują w dużym zagęszczeniu na stosunkowo niewielkim obszarze (około 2,5 tysiąca km²), natomiast zimują w znacznie mniejszym zagęszczeniu na większym terenie (około 26 tysięcy km²). Oprócz ziarnojadków Sporophila wiadomo o podobnych wędrówkach tylko dwóch innych tanagrowatych, ziębówek skromnych (Asemospiza obscura) i żałobników białobrzuchych (Conothraupis speculigera).

W miejscu gniazdowania żałobniki żółtawe obserwowano między 750 a 1500 m n.p.m., zarówno w lasach złożonych wyłącznie, jak i częściowo z drzew zrzucających liście. W roślinności dominują drzewa Anadenanthera colubrina i Schinopsis brasiliensis, do tego wysokie kaktusy, prawdopodobnie Cereus stenogonus, oraz niższe i smuklejsze od nich C. yungasensis. W Kosñipata żałobniki żółtawe były widziane między 1000 a 1400 m n.p.m. w strefie, w której wilgotny podgórski las jest zastępowany przez las mglisty. Tam obserwacji dokonywano od 9 czerwca do 10 października, co pokrywa się z większą częścią pory suchej trwającej od kwietnia do października. Poszukiwania na początku listopada nie przynosiły rezultatów. Na miejscach gniazdowania żałobniki żółtawe widywano od 9 października do 13 marca (obserwacja z 13 marca miała miejsce w 1993 i dopiero w 2019 okazało się, jakiego gatunku dotyczyła).