W czasie wizyty w Petersburgu Protić spotkał się z księżną Marią Aleksandrowną i przyszłym carem Aleksandrem III i dzięki ich wstawiennictwu starania o pożyczkę zakończyły się sukcesem.
Protić służył jako oficer w czasie wojny serbsko-tureckiej (1876–1877), a także w czasie wojny rosyjsko-tureckiej (1877–1878). W lipcu 1876 był dowódcą obrony Belgradu. Za zasługi w bitwie pod Šumatovacem (23 sierpnia 1876) awansowany do stopnia generała i szefa sztabu generalnego armii serbskiej. W latach 1880–1883 dowodził Korpusem Morawskim. Po abdykacji Milana I, Protić wszedł w skład rady regencyjnej sprawującej władzę w imieniu małoletniego Aleksandra I. W ostatnim okresie życia cierpiał na reumatyzm, zmarł w czasie kuracji w uzdrowisku.
Odznaczenia Order Orła Białego (Serbia) Order Krzyża Takowy 1, 2 i 3 kl. (Serbia) Order Świętego Stanisława 1 kl. (Rosja) Order Świętej Anny 2 kl. (Rosja) Order Korony Rumunii z gwiazdą (Rumunia) Order Gwiazdy Rumunii (Rumunia) Order Korony Żelaznej 3 kl. (Austro-Węgry) Order Orła Czerwonego 3 kl. (Prusy)
Życie prywatne Był żonaty (żona Mileva z d.