Argumentował dodatkowo, że zabieganie o takowe objawienia jest obowiązkiem wiernego.
Był zwolennikiem konserwatywnego, tradycjonalistycznego podejścia do krytyki Kościoła. Uważał, że apologetyka nie jest obszarem aktywności o szczególnym znaczeniu. Znacznie większe znaczenie w reakcji na głosy krytyczne przypisywał świadczeniu o przywróconej ewangelii. Odpowiadanie na konkretne zarzuty zrównywał z przyczynianiem się do utrwalania ducha niezgody potępionego przez Chrystusa w dwudziestym dziewiątym wersecie jedenastego rozdziału 3. Księgi Nefiego. Jego stanowisko w tej kwestii odzwierciedla poglądy takich przedstawicieli władz naczelnych jak Boyd K. Packer, Carlos E. Asay czy Marvin J. Ashton. Można je również harmonijnie połączyć z okólnikiem Pierwszego Prezydium z 1983, mówiącym, że nie jest rzeczą ani mądrą ani właściwą, by odpowiadać na wszelką krytykę.
Na konserwatywnym stanowisku stał również w swym podejściu do prawdziwości Księgi Mormona. Zamiast poszukiwać jej potwierdzenia w badaniach archeologicznych szukał go raczej w wierze, dzięki wierze właśnie przyjmując, że chrystologia, soterologia i ogólna teologia tej księgi jest spójna ze starożytną religią Izraelitów.