Wojna polsko-niemiecka w latach 1028–1031 – konflikt zbrojny pomiędzy królem polskim Mieszkiem II Lambertem a królem niemieckim i cesarzem rzymskim Konradem II Salickim toczony w latach 1028–1031.
Bezpośrednim powodem była wyprawa Mieszka II na Saksonię, margrabstwo Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Kluczowym punktem wojny i de facto jej ostatecznym końcem był atak wojsk cesarskich i ruskich na Polskę w 1031 roku, po którym Mieszko musiał uciekać z kraju, a władzę objął przychylny najeźdźcą starszy brat Bezprym. Formalnym końcem konfliktu był uzgodniony w 7 lipca 1032 traktat pokojowy na zjeździe w Merseburgu.
Tło historyczne thumb|left|240px|Państwo polskie z lat 1018–1031 za Bolesława Chrobrego i Mieszka II według prof. Stanisława Zakrzewskiego („Bolesław Chrobry Wielki”, 1925). thumb|left|240px| wręcza księgę liturgiczną Mieszkowi II. Sytuacja polityczna Polski Po śmierci Bolesława Chrobrego w 1025 roku nowym władcą Polski został jego drugi syn Mieszko II Lambert, ku niezadowoleniu jego dwóch braci. Zarówno, pominięty przez ojca, starszy syn Bezprym, jak i młodszy Otto Bolesławowic zgłaszali pretensje do udziału we władzy.