rozwiązanie polegające na umieszczeniu akcji nad strunami wymyślił Marius, potem Hildebrand i wreszcie Streicher w Wiedniu, ale zamiast dźwigni i przeciwwag w konstrukcji Pape’a użyto sprężyny śrubowej do szybkiego podnoszenia młotków, dzięki czemu prawie wyeliminowany niepożądany wpływ dotyku. System ten bardzo dobrze sprawdzał się w fortepianie stołowym, ale brakowało mu lekkości i delikatności w dużych fortepianach. Wprowadzone przez budowniczego nowe techniczne usprawnienia nadały jego instrumentom niezwykłą moc. W 1826 roku Pape opatentował okleiny z filcu i technologię jego produkcji, a w 1828 roku zatwierdził patent na krzyżowy układ strun.
Pape wynalazł także maszynę umożliwiającą piłowanie drewna lub kości słoniowej w spirale i zaprezentował efekty jej działania w 1827 roku. Jeden z jego fortepianów był fornirowany arkuszami kości słoniowej o długości dziewięciu stóp i szerokości dwóch stóp. W latach 1825–1861 Pape zgłosił ponad 100 wynalazków do opatentowania, z czego większość dotyczyła fortepianów. mały|Detal architektoniczny na ulicy nazwanej imieniem Jean-Henri Pape w Paryżu Wysoką jakość pracy pozytywnie oceniły w swoich raportach: francuskie Towarzystwo Wspierania Przemysłu Narodowego () 19 września 1832 roku i l’Académie des beaux-arts de l’institut de France w 1833 roku.