Gunnar Eilifsen (ur. 12 września 1897 w Oslo, zm. 16 sierpnia 1943 tamże) – norweski prawnik i policjant. Uwięziony i rozstrzelany podczas II wojny światowej przez kolaboranckie władze norweskie za odwołanie rozkazu aresztowania trzech dziewcząt, które nie stawiły się do pracy przymusowej.

Życiorys Dorastał w Oslo i Hamar, gdzie w 1917 roku zdał maturę. W 1922 roku ukończył studia prawnicze. Następnie pracował jako policjant w Trondheim, Kristiansund i Bergen. W 1940 roku wstąpił do Nasjonal Samling, a w październiku tego roku został mianowany szefem policji w Halden. Na przełomie wiosny i lata 1941 roku zrezygnował z członkostwa w partii, za co został zdegradowany i przeniesiony do Hønefoss, a następnie do Oslo.

9 sierpnia 1943 roku otrzymał od polecenie przydzielenia pięciu policjantów do , Eilifsen początkowo wykonał polecenie, jednak gdy dowiedział się, że policjanci mają zostać wysłani do aresztowania trzech dziewcząt, które nie stawiły się do pracy przymusowej, odwołał rozkaz. Niedługo po tym został wezwany na rozmowę do biura Askviga, do spotkania jednak nie doszło i Eilifsen został aresztowany i osadzony w areszcie . Dowiedziawszy się o sprawie, komisarz Rzeszy Josef Terboven zażądał skazania Eilifsena na śmierć przez norweski sąd specjalny.