Kiedy sprzedał swoją aptekę, na miejsce zamieszkania wybrał Jelenią Górę tylko dlatego, że Karkonosze wydały mu się najbardziej produktywnym polem dla jego dalszych badań botanicznych. Z Jeleniej Góry wędrował zresztą nie tylko po całych Karkonoszach, ale docierał też do najdalszych zakątków całej prowincji śląskiej.
Wielkie poświęcenie, a także jego znajomość z doświadczonym przyrodnikiem Rudolfem von Uechtritz, który konsultował jego prace, pozwoliły Fiekowi opublikować w 1881 r. rozległe dzieło poświęcone śląskiej florze – „Flora von Schlesien, preussischen und österreichischen Antheils”. W następnych latach na łamach „Jahresbericht der Schlesischen Gesellschaft für vaterländische Kultur” publikowane były uzupełnienia do tego dzieła, które po śmierci von Uechtritza kontynuował Fiek początkowo samodzielnie, a później we współpracy z F. Paxem i T. Schube.
W roku 1880 był jednym z założycieli Riesengebirgsverein, dla którego głównego organu – „Der Wanderer im Riesengebirge” – napisał szereg artykułów.