Był współprzewodniczącym komitetu odpowiedzialnego za podpisanie porozumienia pokojowego z Koreą Południową w 1972 roku. Odpowiadał również za przygotowanie pierwotnej wersji dokumentu znanego jako Dziesięć zasad ustanowienia monolitycznego systemu ideologicznego, określającego zasady funkcjonowania społeczństwa i mieszkańców Korei Północnej.
Przez część obserwatorów Kim Yŏng-ju był postrzegany i wskazywany w latach 70. XX wieku jako potencjalny następca Kim Ir Sena do czasu namaszczenia przez tego, jego syna Kim Dzong Il. Konflikt o władzę miał być przyczyną odsunięcia Kim Yŏng-ju od stanowisk partyjnych w 1973 na kolejne dwadzieścia lat. Na stanowisku szefa Działu Organizacji i Doradztwa Komitetu Centralnego Partii Pracy Korei zastąpił go Kim Dzong Il. Bezpośrednio przed pozbawieniem wszystkich funkcji państwowych i partyjnych piastował funkcję wicepremiera.
Do życia politycznego kraju powrócił niespodziewanie pod koniec 1993 roku, zaledwie w ciągu czterech dni odzyskując najwyższe funkcje państwowe. Został wówczas powołany na sekretarza KC i członka Biura Politycznego oraz wiceprezydenta KRLD. Był również honorowym wiceprzewodniczącym Najwyższego Zgromadzenia Ludowego KRLD.
Kim Yŏng-ju był kawalerem najwyższych odznaczeń państwowych: Orderu Kim Ir Sena i Orderu Kim Dzong Ila.