Po r. 1864, zapewne na skutek represji popowstaniowych, kościół został zniesiony przez Rosjan (jeszcze w r. 1934 w mieście stał krzyż upamiętniający świątynię rozebraną przez zaborców), a zabudowania gospodarcze w r. 1867 przejęło duchowieństwo prawosławne. Po latach użytkowania spłonęły one na początku w. XX, natomiast dawna plebania została przez popa Kuźmińskiego w r. 1907 sprzedana Żydowi Lejzorowi Nowikowi, który ją rozebrał i z otrzymanego materiału zbudował w Berezie dom mieszkalny. W latach dwudziestych w. XX wojewoda poleski rozpoczął akcję rewindykacji majątku kościelnego, zarówno budynków jak i ziemi. Starano się również o zwrot krucyfiksu i obrazu Trójcy Św. pochodzących z kościoła parafialnego, a znajdujących się w miejscowej cerkwi. Przedmioty te w listopadzie r. 1923 otrzymał z powrotem proboszcz, ks. Nikodem Kowalewski.
W latach 1928-1933 na miejscu, gdzie znajdowały się poprzednie, drewniane kościoły fundacji Hamszejów, Lwa Sapiehy i ojców Kartuzów, kosztem parafian i staraniem ks. Nikodema Kowalewskiego wzniesiono nową, murowaną świątynię wg proj. arch. Wiktora Sołomowicza. Kościół został w r. 1933 poświęcony p.w. Trójcy Św. przez bpa pińskiego Kazimierza Bukrabę. W pobliżu znajdowała się plebania i budynki gospodarcze oraz duży sad i cmentarz.