W 1938 roku zastąpił Otto Rugego na stanowisko szefa Sztabu Generalnego, odegrał kluczową rolę w procesie modernizowania i dozbrajania Norweskich Sił Zbrojnych. Na przełomie 1939 i 1940 roku zastępował także chorego generała Kristiana Laake. 5 kwietnia 1940 roku poprosił norweski rząd o zgodę na rozpoczęcie mobilizacji, jego prośba została jednak odrzucona. Po rozpoczęciu niemieckiej inwazji na Norwegię na własne ryzyko przeprowadził jeszcze bardziej rozszerzoną mobilizację niż zdecydował rząd.
Po odwołaniu Kristiana Laake z funkcji naczelnego dowódcy Hatledal był jednym z najbliższym współpracowników nowo mianowanego naczelnego dowódcy, którym został Otto Ruge. 15 kwietnia 1940 roku poważnie zachorował w wyniku długotrwałego przemęczenia i zrezygnował z zajmowanego stanowiska. Po powrocie do zdrowia zadeklarował chęć dołączenia do norweskich sił w Wielkiej Brytanii, przygotowano także trasę jego ewakuacji do Szwecji, plan opuszczenia przez niego Norwegii nie został zrealizowany przez brak zainteresowania norweskiego rządu na uchodźstwie. Następnie dostał się do niewoli niemieckiej, przetrzymywany był w obozach jenieckich na terenie Niemiec.
Po wojnie pracował w Norges geografiske oppmåling, był również działaczem organizacji społecznych i proobronnych.