Jako kustosz Muzeum Miejskiego w Ratuszu prowadził badania historii budynku. Udało mu się odnaleźć dokument o budowie bud z 1343 roku i spisy czynszów z XIV wieku. Prześledził powstawanie wszystkich elementów zabudowy śródrynkowej, kontynuując poprzednie badania Bernharda Schmida. Podczas podjęcia próby schematycznej rekonstrukcji planu najstarszej zabudowy założył, że Ratusz przybrał plan prostokąta przed 1393 rokiem.
Napisał rozprawy o nagrobkach w kościele Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Toruniu i kościele Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Podgórzu, badał archiwalia katedry św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty w Toruniu. Jest również autorem studiów i rozpraw dotyczących osadnictwa regionu Powiśla w średniowieczu, średniowiecznego Chełmna i Elbląga oraz funkcjonowania prawa chełmińskiego w miastach pruskich.
W swoich pracach starał się być neutralnym badaczem, nieulegającym wpływom polityki germanizacyjnej. Znał biegle język polski. Jako nauczyciel wykazywał życzliwą postawę wobec polskich uczniów. Niechętnie odnosił się do niemieckich ugrupowań politycznych, co było przyczyną sporów z władzami zwierzchnimi w Prusach Zachodnich.