Alvaro był też posiadaczem różnych umiejętności, które budziły uznanie i podziw króla, jak jazda konna, walka na kopie i pisanie wierszem.
Jan II osiągnął pełnoletniość w 1419 roku, nie przejął jednak bezpośredniej władzy, tylko faktycznie ją oddał w ręce Alvaro de Luny. Ten umiejętnie zlikwidował niebezpieczeństwo ze strony synów Ferdynanda de Anteąuera, Jana (późniejszego Jana II Aragońskiego) i Henryka, prowokując ich inwazję na Kastylię, a następnie konfiskując własność, jaką posiadali w Kastylii. Jednak nienawiść do Alvaro de Luna, jaką żywili zarówno możni, jak i następca tronu Henryk, umożliwiła infantom aragońskim przejście do kontrofensywy, zakończonej wzięciem króla do niewoli w 1441 roku. Dopiero wtedy Henryk zjednoczył siły z Alvaro i wspólnie z nim pokonał infantów w roku 1445. Rywalizacja między cieszącym się poparciem miast zwolennikiem silnej władzy królewskiej, jakim był Alvaro, a magnatami zakończyła się jednak zwycięstwem tych ostatnich. Wykorzystali oni obawy ze strony Henryka i jego macochy, nowej żony Jana II, Izabeli Portugalskiej, do zbytniego wzmocnienia władzy faworyta. Wymusili oni na Janie II aresztowanie i stracenie królewskiego doradcy w 1453 roku.