Zwycięzcą został partner Burnsa z zespołu, Juha Kankkunen (wygrał z Burnsem o 2,4 sekundy), który pomimo polecenia team order nie puścił Burnsa i nie pozwolił Brytyjczykowi, liderowi zespołu Subaru, odnieść zwycięstwa w Argentynie. Jednak już w kolejnym starcie, w Rajdzie Grecji, Burns prowadził przez prawie cały rajd i wygrał go. Odniósł tym samym swoje trzecie zwycięstwo w karierze i wyprzedził na mecie Carlosa Sainza w Toyocie Corolli WRC oraz Tommiego Mäkinena w Mitsubishi Lancerze Evo VI. Lipcowego Rajdu Nowej Zelandii Burns nie ukończył wskutek awarii skrzyni biegów. Jednak w kolejnych dwóch startach sezonu 1999 dojechał na drugich miejscach. W Rajdzie Finlandii uległ jedynie Kankkunenowi, a w Rajdzie Chin przegrał tylko z Francuzem Didierem Auriolem. Po tych wynikach stał się jednym z kandydatów do wywalczenia mistrzostwa świata. W październikowym Rajdzie Sanremo odpadł jednak z rywalizacji na skutek problemów ze skrzynią biegów, podczas gdy główni rywale Brytyjczyka do tytułu, Mäkinen i Auriol stanęli na podium. W listopadzie, w Rajdzie Australii Burns zwyciężył pokonując o ponad 11 sekund Carlosa Sainza i o ponad 4 minuty Tommiego Mäkinena, który tym samym został mistrzem świata w roku 1999. W ostatnim rajdzie w sezonie, Rajdzie Wielkiej Brytanii Burns wygrał wyprzedzając Juhę Kankkunena i Harriego Rovanperę.