Kiiking – dyscyplina sportu uprawiana w Estonii od 1996 roku. Nazwa pochodzi od estońskiego słowa „kiik”, które w tym języku oznacza „huśtawkę”.
Historia W Estonii, w przeciwieństwie do innych krajów, istniał zwyczaj huśtania się na stojąco. Huśtawki mogły mieć do 2,5 metra wysokości i mogło z nich korzystać od 4 do 8 osób jednocześnie. Próbowano rozhuśtać je ponad poprzeczkę, na której zawieszona była huśtawka, co jednak bez odpowiedniego zabezpieczenia było czynnością bardzo ryzykowną.
Pierwszą jeszcze drewniana huśtawkę do uprawiania kiikingu skonstruował w 1993 roku Ado Kosk z Parnawy. W 1996 roku w Estonii została zbudowana pierwsza metalowa huśtawka do kiikingu z regulowaną długością, która całkowicie wyeliminowała ryzyko kontuzji spowodowanej upadkiem podczas huśtania. W 1997 roku Ado Kosk otrzymał patent na swój pomysł.
Nowoczesne huśtawki do kiikingu mają wysokość 3–8 metrów i są jednoosobowe. Aby zapewnić bezpieczeństwo, ramiona i nogi są przypinane specjalnymi pasami. Przy ocenianiu bierze się pod uwagę wysokość huśtawki, na której podczas huśtania zawodnik wykonał co najmniej jeden pełny (czyli 360°) obrót.