W 1973 została redaktorem kwartalnika konserwatorskiego „”. W 1974 zamieszkała w Łodzi, gdzie w latach 1974–1976 pracowała w Muzeum Sztuki jako konsultant i konserwator. W latach 1974–1975 prowadziła wykłady i seminaria na Uniwersytecie w Ferrarze. Następnie kierowała Pracownią Konserwacji Dzieł Sztuki (PPKZ) w Łodzi. W 1980 została konsultantem UNESCO. W 1984 zaangażowała się w prowadzenie prac konserwatorskich, badań naukowych oraz konsultacji w Ekwadorze i Peru jako ekspert UNESCO. W 1992 została profesorem Katedry Historii Sztuki Uniwersytetu Łódzkiego. W 1997 uzyskała tytuł profesora sztuk plastycznych.
W ramach działalności konserwatorskiej wraz z mężem wykonywała prace konserwatorskie w kościołach w Gdańsku, Sierakowie, Włocławku, we Florencji, Ferrarze i Quito. Ponadto brała udział w pracach Komisji Nadzoru Konserwatorskiego na rzecz Panoramy Racławickiej.
Była członkiem honorowym Stowarzyszenia Historyków Sztuki w Łodzi, a także członkiem zwyczajnym i od 1996 honorowym Łódzkiego Towarzystwa Naukowego, członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków. W 2010 należała do Łódzkiego Społecznego Komitetu Poparcia Jarosława Kaczyńskiego.