Zwyczajowo szale są wręczane wszystkim małżonkom prezydentów Estonii. W 2021 roku koronkowe szale z Haapsalu wykonane przez Aasę Jõelaid otrzymały po powrocie z olimpiady cztery estońskie medalistki: Katrina Lehis, Erika Kirpu, Julia Belajewa i Irina Embrich.
Początkowo wzory nie były utrwalane na papierze, a przekazywane z matki na córkę. Zaczęto je zapisywać w latach 30. XX wieku, a za prekursorkę takiego postępowania uważa się nauczycielkę ze szkoły podstawowej Matilde Mölli.
Po II wojnie światowej, z powodu dużego popytu na szale, zaczęto wykorzystywać maszyny dziewiarskie, na których wykonywano część środkową, do której końców doszywano ręcznie wykonaną koronkę, niekiedy zastępowaną frędzlami. Aby przywrócić jakość wyrobom, w 1966 roku powstało Rahvakunstimeistrite koondis Uku (Stowarzyszenie Mistrzów Sztuki Ludowej).
Szale były pokazywane na wielu wystawach rękodzieła, w tym na wystawach światowych: w 1936 w Nowym Jorku, w 1938 w Berlinie, w 1967 w Montrealu, w 1970 w Osace i w 1976 roku w Paryżu.