Na rysunku Mützela rzeźba Józefa ustawiona jest na konsoli z tarczą na której znajdował się gmerk, litery D.C o i data „1582”; na rysunku Mannfelda na tarczy znajdowały się dwie daty rozdzielone gmerkiem 1516 /D G/ 1552 przy czym dolna może wskazywać na czas przebudowy kamienicy. Święty Jan w lewej ręce trzyma księgę z leżącym na niej barankiem a prawą ma zgięta w łokciu. Mannfeld dodatkowo przedstawia świętego z szatą na piersiach z wielbłądziej sierści. Nad głową umieszczony jest nimb. Nad figura umieszczony był drewniany daszek na konsolach z trzema gwiazdami.
W 1876 i 1886 roku miały miejsce kolejne przebudowy kamienicy. Ostatnia wykonana z inicjatywy inwestora W. Hänkla, nadała kamienicy cechy neomanierystyczne i neobarokowe. Budynek został wówczas podniesiony do pięciu kondygnacji i pokryty płaskim dachem. Na drugiej i trzeciej kondygnacji umieszczono wykusz. W latach 1889–1890 dokonano modernizacji fasady zachowując stare godło. W kamienicy znajdował się zajazd pod tą samą nazwą, a w nim zatrzymywali się m.in. podróżni z Polski.