Opis Skrócony opis typu i odmienności konstrukcji Długość całkowita okrętów serii M 67 wynosiła 59,3 m (na linii wodnej 56 m), szerokość 7,4 m, a zanurzenie 2,15 m. Wyporność konstrukcyjna wynosiła początkowo 500 ton, zaś pełna 539 ton. W późniejszym okresie źródła wskazują wyporność normalną 525 ton lub pełną 586 ton.
Siłownię jednostki stanowiły dwie pionowe trzycylindrowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy indykowanej 1850 KM, do których parę dostarczały dwa kotły typu Marine o ciśnieniu 16,5 atmosfer, mieszczące się w dwóch kotłowniach. Napęd stanowiły dwie śruby o średnicy 1,97 m. Prędkość maksymalna wynosiła 16 węzłów, a zasięg 2000 Mm przy prędkości 14 węzłów. Normalny zapas paliwa – węgla wynosił 120 ton, a maksymalny o 30 ton więcej.
W chwili przejęcia przez ZSRR okręt wyposażony był w dwa dalmierze Zeissa: 1,5 m i 1,25 m oraz reflektor bojowy o średnicy 60 cm.
Załoga w niemieckiej służbie liczyła 40 osób (w tym mógł być jeden oficer). W łotewskiej służbie załoga wynosiła 69 osób. Dla okrętu przejętego przez ZSRR podawana jest załoga 57 osób (w tym 5 oficerów) lub 66 osób.