Stykają się one w części środkowej trzonu, a rozchodzą ku dołowi tworząc odpowiednio kresę nadkłykciową przyśrodkową i boczną (linea supracondylaris medialis et lateralis), ograniczające trójkątne pole zwane powierzchnią podkolanową (facies poplitea).
Koniec dalszy tworzą dwa duże kłykcie: kłykieć przyśrodkowy (condylus medialis) i kłykieć boczny (condylus lateralis). Kłykcie pokryte są chrząstką szklistą, podobnie jak łącząca je od strony przedniej powierzchnia rzepkowa (facies patellaris). Pomiędzy kłykciami widoczne jest duże zagłębienie – dół międzykłykciowy (fossa intercondylaris), nie pokryty chrząstką. Oba kłykcie od strony tylnej łączy kresa międzykłykciowa (linea intercondylaris).
Na powierzchniach bocznych obu kłykci występują niewielkie wyniosłości zwane nadkłykciami: przyśrodkowym i bocznym (epicondylus medialis et laterais). Na nadkłykciu przyśrodkowym wyróżnić można niewielką wyniosłość zwaną guzkiem przywodzicieli (tuberculum adductorium).
Zwierzęta domowe U psa charakterystyczne w kości udowej jest położenie krętarza wielkiego, który leży poniżej głowy kości udowej. U konia, przeżuwaczy i świni wystaje ponad głowę kości. U konia wcięcie krętarzowe dzieli go na część doczaszkową oraz doogonową. U konia w części bliższej trzonu znajduje się krętarz trzeci, do którego przyczepia się .
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kości kończyny dolnej udowa