Działała na rzecz praw kobiet, popierała działania sufrażystek.
W 1913 w związku z częściowym paraliżem męża Wilhelma Stryowskiego po wylewie w 1912 wyjechała z nim do Essen. W 1917 mąż zmarł. Zorganizowała transport ciała do Gdańska i zgodnie z życzeniem męża pochowała go na cmentarzu kościoła Zbawiciela (cmentarzu Salvator), dziś już nieistniejącym. Władze Gdańska przyznały jej dożywotnią rentę za przekazanie kolekcji Stryowskiego Muzeum Miejskiemu.
Pełniła funkcję kustoszki zbiorów męża. W 1934 w Pałacu Opatów w Oliwie zorganizowała wystawę poświęconą jego twórczości z okazji setnej rocznicy urodzin męża. Napisała szkic biograficzny poświęcony artyście, jego pracy, życiu rodzinnym i Gdańsku. Zatytułowała go Wilhelm Stryowski zum Geburtstag i wydała w Essen w 1935.
Była wielokrotnie portretowana przez męża. Upamiętnił ją m.in. na obrazie Flisacy nad Wisłą z 1881.
Po śmierci męża zamieszkała w pałacu na pograniczu Trzcińska i Janowic Wielkich na Dolnym Śląsku. Towarzyszył jej brat Carl (ur. 1864).