Z kolei w 1890 kapitan Blackheath Percy Carpmael założył inną instytucję świata rugby, klub Barbarians. W marcu 1901, w trzydziestolecie pierwszego meczu międzynarodowego, na stadionie Blackheath zorganizowano spotkanie Anglii ze Szkocją. W 1905 Blackheath było jednym z klubów, które zmierzyły się z reprezentacją Nowej Zelandii podczas jej pierwszej wyprawy do Europy (drużyna przegrała ten mecz 0:32; goście z południowej półkuli zdominowali wówczas całkowicie wszystkie angielskie drużyny).
Blackheath oraz Richmond były długo wiodącymi londyńskimi klubami rugby. Aż do momentu wprowadzenia zawodowstwa do tego sportu pod koniec XX w. klub był rekordzistą pod względem liczby występów jego zawodników w reprezentacji Anglii. Podczas I wojny światowej klub zaprzestał działalności (angielscy rugbyści masowo wstępowali do sił zbrojnych). W sezonie 1919/1920 pod przewodnictwem C.H. Pillmana drużyna wygrała 23 z 25 meczów. W 1924 drużyna Blackheath pokonała reprezentację Stanów Zjednoczonych – obrońców złotego medalu olimpijskiego, będących wówczas w drodze na letnie igrzyska olimpijskie w Paryżu. Podczas II wojny światowej wskutek działań wojennych klub stracił aż 24 członków, a w 1945 tymczasowo stworzył wspólną drużynę z Richmond.