Bazydiospory zwykle obficie występujące, elipsoidalne, nieco grubościenne, bladożółte, nieamyloidalne, 3–4,5 × 2,5–3 µm. Gatunki podobne Czyrenica porzeczkowa jest zwykle łatwa do identyfikacji po małych owocnikach wyrastających u podstawy cienkich pędów. W większości przypadków jest pasożytem, występuje na żywych pędach. Od grzybów z rodzaju Inonotus (błyskoporek) odróżnia się wyraźną czarną strefą między grubą, gąbczastą krustą a twardym, błyszczącym kontekstem. Pod mikroskopem odróżnia się brakiem szczecinek i licznymi, małymi, żółtymi zarodnikami.
Występowanie i siedlisko Czyrenica porzeczkowa występuje w Ameryce Północnej, Europie i Azji. W. Wojewoda w 2003 r. przytacza liczne jej stanowiska na terenie Polski. Bardziej aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów.
Grzyb nadrzewny, pasożyt i saprotrof. W Polsce występuje w lasach i ogrodach, notowany na korzeniach i u podstawy pędów żywych krzewów trzmieliny pospolitej, trzmieliny brodawkowatej, bzu czarnego i różnych gatunków porzeczek. Wywołuje u nich chorobę o nazwie huba porzeczki. W innych krajach notowany także na martwych korzeniach wielu gatunków drzew i krzewów. Powoduje białą zgniliznę twardzieli.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Szczeciniakowate