Józef Skorel (ur. 12 czerwca 1893 w Nowogródku, zm. 29 kwietnia–1 maja 1940 w Kalininie) – ksiądz rzymskokatolicki, starszy kapelan Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.
Życiorys Był synem Aleksandra i Marii z Orlickich. W 1910 ukończył gimnazjum nowogródzkie. Następnie studiował w Seminarium Duchownym w Petersburgu (1911–1916) i na tamtejszej Rzymskokatolickiej Akademii Duchownej, której nie ukończył ze względu na wybuch rewolucji październikowej. W sierpniu 1918 został mianowany na prefekta szkół w Bobrujsku. Funkcję tę pełnił przez następny rok szkolny. Był zaangażowany w działalność niepodległościową w tym mieście poprzez współpracę z polską młodzieżą harcerską.
W nocy z 16 na 17 lipca 1919 został aresztowany przez bolszewicką policję polityczną Czeka, po wcześniejszych siedmiu rewizjach przeprowadzonych w jego mieszkaniu. Oskarżono go o współudział w przechowywaniu broni i amunicji otrzymanej z I Korpusu Polskiego, służącej do prowadzenia akcji dywersyjnych na tyłach bolszewickich. Przesłuchiwał go osobiście Feliks Dzierżyński. Po trzech tygodniach pobytu w areszcie został zwolniony, jednak nadal był obserwowany i nie mógł opuszczać Bobrujska. W tajemnicy przed władzami bolszewickimi udało mu się przedostać do Polski, gdzie zgłosił się do służby w powstającym Wojsku Polskim jako kapelan.