Zastosowanie amunicji elaborowanej silniejszym prochem bezdymnym powodowało problemy w funkcjonowaniu broni, częste zacięcia oraz szybkie zużywanie się części, grożące nawet rozerwaniem zamka.
Mannlicher chcąc temu zaradzić, próbował zainteresować armię karabinami o odmiennej konstrukcji (opracowywanymi przez niego wespół z Ottonem Schönauerem), jednak spotkał się ze zdecydowanym oporem konserwatywnych wojskowych. Wbrew logice pokładali oni nadzieję w modernizacji starszej konstrukcji. Niezrażony tym konstruktor wykorzystał zapotrzebowanie wojska na karabinek (skróconą wersję standardowego karabinu), do której konstrukcja M1888/M1890 nie nadawała się najlepiej ze względu na wymuszoną warunkami technicznymi długą komorę zamkową.
Względem wcześniejszych konstrukcji, w swoim nowym projekcie Mannlicher zastosował: Nowy zamek stanowiący rozwinięcie zamka dwutaktowego z jego wcześniejszego prototypowego karabinu, którego projekt w 1884 r. został odrzucony przez armię. Zamek ten wykorzystywał obrotowy tłok zaporowy z umieszczonymi w jego przedniej części dwoma symetrycznymi ryglami, co rozwiązało problem z niezawodnością i wytrzymałością przy stosowaniu amunicji bezdymnej.