W 1664 Jerzy Sebastian Lubomirski zatwierdził statut cechu tkaczy, który zrzeszał 40 członków i cechmistrza. Wioska słynęła w regionie z produkcji tkanin, targów suknem. W 1674 roku Grodzisko Dolne posiadało 242 domy, a Grocziska Wola 39 domów, w kluczu przeworskim Stanisława Herakliusza LubomirskiegoZdzisław Budzyński i Kazimierz Przyboś. Polska południowo-wschodnia w epoce nowożytnej. Źródła dziejowe tom I, część 4. Rejestr pogłównego ziemi przemyskiej 1674 (s. 19) WSP Rzeszów 2000 [Cytat: Grodzisko: a persona una nobili et a personis in unum mendicantibus subditorum n[umer]o 242 facit summa ................. 242/0]. W 1720 r. prawdopodobnie, Teodor Józef Lubomirski założył z części wioski miasto prywatne, Grodzisko Miasteczko, w którym rozwijało się rzemiosło i usługi oraz osadnictwo żydowskie.
Ostatnim właścicielem Grodziska Dolnego z rodu Lubomirskich, był Jerzy Marcin Lubomirski, który około 1779 roku sprzedał m.in. Grodzisko Dolne, Maciejowi Aleksandrowi BorzęckiemuHistoria miejscowości | Wirtualny Sztetl.
W 1910 roku we wsi została założona orkiestra włościańska. We wsi działały organizacje społeczne, głównie ludowcy.
1 kwietnia 1930 roku do Grodziska Dolnego (gminy jednostkowej) przyłączono ponownie, dawne miasto i gminę Grodzisko MiasteczkoDz.U. 1930 nr 22, poz.