Była zaangażowana w działania Naczelnego Honorowego Sądu Harcerskiego oraz komisji żeńskich prób instruktorskich. Dwukrotnie została wybrana Naczelniczką Głównej Kwatery Żeńskiej (w 1924 oraz 1927). Pisywała do harcerskich czasopism (Harcmistrz, Skrzydła) głównie na temat związany ze specyfiką pracy harcerskiej, zwłaszcza dziewcząt oraz przygotowywała wystąpienia na konferencje instruktorskie. Po 1976 współpracowała przy odtworzeniu historii harcerstwa żeńskiego.
Okupacja Okupację spędziła w Warszawie, będąc zaangażowaną w działania konspiracyjne, m.in. współpracowała z Delegaturą Rządu na Kraj, prowadziła tajne nauczanie, organizowała schronienie ukrywającym się Żydom. Po wybuchu powstania warszawskiego została aresztowana przez Gestapo i przez kilka dni przetrzymywana w areszcie przy alei Szucha. Po uwolnieniu wspomagała powstańców. Koniec wojny zastał ją w Zakopanem, gdzie uczyła dzieci przywożone ze zburzonej stolicy.
Życie rodzinne i zawodowe W 1919 zawarła związek małżeński z inżynierem Józefem Uklejskim (1885–1944), który w czasie okupacji wspomagał żonę w działalności konspiracyjnej i został najprawdopodobniej zamordowany w areszcie przy alei Szucha w pierwszych dniach powstania. Miała dwie córki, obie harcerki i uczestniczki powstania warszawskiego: Marię (ur. 1920) i Annę Barbarę (1922–2008).