Kadłub miał 10 głównych grodzi wodoszczelnych na pełną wysokość i niższe grodzie do poziomu platform na dziobie i rufie, dzieląc się ogółem na 23 przedziały wodoszczelne. Długość na wodnicy wynosiła 64,92 metra, szerokość 6,55 metra i maksymalne zanurzenie 2,92 metra. Wyporność normalna wynosiła 350 ton, a pełna 412 ton. Kadłub był smukły, o wysokim stosunku długości do szerokości 9,91:1, lecz uważany był za słabiej skonstruowany od niszczycieli niemieckich i francuskich.
Okręt napędzany był przez dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy indykowanej 6000 KM, do których parę dostarczały cztery kotły wodnorurkowe Laird. Kotły umieszczone były po dwa w kotłowni dziobowej i rufowej, z przodu i tyłu każdej kotłowni, a maszyny znajdowały się obok siebie we wspólnej maszynowni między kotłowniami. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 27,5 węzła. Okręt mógł zabrać zapas węgla o maksymalnej masie 80 ton, co zapewniało zasięg 1578 Mm przy prędkości 15 węzłów. Ster był półzbalansowany, zawieszony na stewie rufowej;