Scymnus limbatus – gatunek chrząszcza z rodziny biedronkowatych. Zamieszkuje większą część Palearktyki.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1832 roku przez Jamesa Francisa Stephensa. Jako miejsce typowe wskazał on okolice Suffolk i Heartford. Na przestrzeni lat część autorów traktowała go jako odmianę barwną skulika sosnowca. Taksony te różnią się jednak pod względem morfologii i wymagań siedliskowych, a współcześnie umieszcza się w różnych podrodzajach.
Morfologia Chrząszcz o owalnym, lekko wypukłym ciele długości od 1,7 do 2 mm, porośniętym łukowato zakrzywionymi szczecinkami. Głowa jest czarniawa, zaopatrzona w dziesięcioczłonowe czułki. Przedplecze jest czarne, co najwyżej w kątach przednich z brunatnym rozjaśnieniem. Tarczka jest czarna. Pokrywy mają tło brunatnożółte do czerwonobrunatnego. Na ich środku rozciąga się rozmyta podłużna pręga wzdłuż szwu o barwie ciemnobrunatnej do czarnej, nie dochodząca jednak nigdy do szczytu pokryw. Oprócz niej występują podobnie ubarwione i rozmyte pasy po bokach pokryw, czasem zaznaczone tylko pośrodku ich długości. Powierzchnia pokryw ma równomiernie rozmieszczone, nieułożone w skupiska punkty duże. Odnóża mają czarne uda, brunatne golenie i żółtobrunatne stopy. Przedpiersie ma na wyrostku międzybiodrowym dwa żeberka.