thumb|left|Kamienice nr 1-8 (od prawej) przed wyburzeniem w 1914 roku Kamienica znajdująca się na posesji nr 6 była szersza od sąsiednich, zachodnich budynków. Około 1700 roku nadano jej barokową formę. W 1763 roku kamienica została gruntownie przebudowana za sprawą jej nowego właściciela Johanna Gottlieba Dreyera, przedsiębiorcy budowlanego.
Kamienica Pod Białym Łabędziem Pierwotnie kamienica nr 7 o rodowodzie średniowiecznym ok. 1700 roku została przebudowana, a jej fasada poddana barokizacji. Kamienica uzyskała wówczas trzy kondygnacje i trzyosiową fasadę zakończoną wysokim szczytem podzielonym na trzyosiową kondygnację dolną i dwukondygnacyjną, jednoosiową aediculę z trójkątnym tympanonem. Cały szczyt ujęty został w wolutowe spływy. Dolne dwie kondygnacje kamienicy oddzielone od siebie były pasowymi gzymsami; pomiędzy oknami umieszczone były płyciny, a naroża elewacji były boniowane. W skrajnej prawej osi znajdował się półkoliście zamknięty, boniowany portal. Pod koniec XVIII wieku kamienica została przebudowana na czteropiętrową kamienicę z dwukondygnacyjnym szczytem: trzyosiowym w dolnej części i jednoosiowym w górnej części. Całość wykończona została faliście wygiętym gzymsem.