W pierwszych miesiącach I wojny światowej był członkiem Głównego Komitetu Obywatelskiego w Łodzi pełniącego doraźnie funkcję magistratu Łodzi po opuszczeniu miasta przez rosyjskiego prezydenta miasta) oraz członkiem Polskiego Komitetu Niesienia Pomocy Rannym.
W latach 1934–1940 był chirurgiem i ordynatorem oddziału gruźlicy kostnej oraz dyrektorem Szpitala św. Rodziny przy ul. Wigury 19 w Łodzi. Po zajęciu szpitala przez SS, przyjechał w styczniu 1940 do Warszawy, gdzie pracował w lecznicy przy ul. Marszałkowskiej jako lekarz ambulatoryjny do wybuchu powstania warszawskiego, po którym przebywał w Koniecpolu. Od 1945 mieszkał przy ul. Nawrot 2 w Łodzi. W 1947 przyjmował przy ul. Piotrkowskiej 124.
Był członkiem wspierającym Stowarzyszenia Techników w Łodzi. Działał w Polskiej Macierzy Szkolnej i należał do Towarzystwa Szkolnego przy magistracie miasta Łodzi (1906). Należał do Polskiej Partii Postępowej (1906–1914). Był radnym Rady Miejskiej w Łodzi (1912) oraz pod przewodniczącym Komitetu Budowy Szpitala Miejskiego dla Chorób Zakaźnych, wiceprzewodniczącym Polskiego Towarzystwa Czerwonego Krzyża, Oddział w Łodzi, przewodniczącym Stowarzyszenia Lekarzy Polaków m. Łodzi i okolic i założycielem i członkiem zarządu Towarzystwa Popierania Pracy Społecznej w Łodzi.