Hufiec Syberyjski – koedukacyjna harcerska jednostka działająca na dalekim wschodzie od 1919 do 1922 pod nazwą Harcerski Hufiec Dalekowschodni, a następnie już jako Hufiec Syberyjski w Wejherowie w latach 1923–1928.

Początki Idea harcerstwa zyskała uznanie nie tylko na polskich ziemiach pod zaborami, ale i wśród carskich zesłańców, także na dalekim wschodzie. W 1917 we Władywostoku powstała 1 Polska Drużyna Harcerska im. Tadeusza Kościuszki, która w 1919 z nowo powstałymi drużynami harcerskimi na terenie Hrabinie i Nikolsku Ussuryjskim utworzyły Harcerski Hufiec Dalekowschodni. Harcerkami i harcerzami hufca były dzieci polskich zesłańców, głównie sieroty. Na czele hufca stanął hufcowy podharcmistrz Józef Jakubkiewicz, naczelny lekarz sanitarny Władywostoku. Hufcem opiekował się Polski Komitet Ratunkowy Dzieci Dalekiego Wschodu oraz Koło Przyjaciół Harcerstwa. Latem dla harcerzy organizowano obozy nad wodami Zatoki Amurskiej, gdzie pod kierunkiem Antoniego Gregorkiewicza zdobywano umiejętności pływania i żeglowania. Ten moment uznaje się za narodziny harcerskiej specjalności żeglarskiej.