Michelis działał wówczas na rzecz powojennej odbudowy organizacji energetyki przemysłu włókienniczego. W latach 1950–1958 pracował na stanowisku samodzielnego pracownika naukowego, w 1955 zostając profesorem nadzwyczajnym, w Instytucie Włókiennictwa, w ramach którego był również członkiem rady naukowej. W ramach działalności w instytucie zajmował się racjonalizacją i normalizacją oświetlenia zakładów przemysłowych. W tym okresie publikował artykuły w czasopismach naukowych.
Pozostała działalność W trakcie I wojny światowej Michelis był członkiem Komisji Szacunkowej Miejskiej w Łodzi, będącej organem podległym Wydziałowi Rejestracji Strat Wojennych przy Radzie Głównej Opiekuńczej w Warszawie, a także działał w komitecie Łódzkiego Stowarzyszenia Techników, komitecie organizacyjnym Towarzystwa Kredytowego Przemysłu Polskiego, Państwowej Radzie Elektrycznej, radzie nadzorczej Stowarzyszenia Dozoru Kotłów w Warszawie, Polskim Komitecie Normalizacyjnym, a także w komisjach Związku Przemysłu Włókienniczego. W 1919 został członkiem rady krajowej Polskiej YMCA w Warszawie oraz przewodniczącym komitetu budowy gmachu YMCA w Łodzi. W latach 1922–1928 był prezesem Stowarzyszenia Elektryków Polskich, a w latach 1924–1932 także członkiem zarządu głównego SEP.