Hołownia – polski herb szlachecki.
Opis herbu
Opis historyczny Seweryn Uruski blazonuje herb następująco:
Podobnie herb opisuje Juliusz Ostrowski, jednak w jego opisie litera „T” jest srebrna:
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy w polu czerwonym litera „T” srebrna.
W klejnocie – nad hełmem w koronie – pięć piór strusich.
Labry herbowe czerwone, podbite srebrem.
Geneza Według Juliusza Ostrowskiego, herb Hołownia był używany w XVII w. na terenie województwa nowogródzkiego.
Józef Wolff uważa, że Hołowniowie są potomkami kniaziów pińsko-turowskich ze strony książąt Ostrożeckich. Protoplastą rodu miał był kniaź Iwan Dymitrowicz Hołownia (syn Dymitra), który według Jana Tęgowskiego jest tożsamy z Dymitrem Koriatowiczem (synem Koriata), co wskazywałoby na wywód Hołowniów od kniazia Giedymina.
Seweryn Uruski jako herbownych w swoim herbarzu wymienia takie osoby jak; podpułkownik Wincenty Hołownia, a także Adrian Hołownia – duchowny greckokatolicki i bazylianin.