Reguła zakonna przyjęta przez klasztor w Krokach w 1673 roku niewiele się różniła od reguły katarzynek podlegających pod dom generalny w Braniewie. Katarzynki w Krokach przyjęły ten sam charyzmat, strukturę organizacyjną, zasady przyjmowania do klasztoru, rozkład dnia oraz rozkład nabożeństw. Dostosowano do lokalnej tradycji tylko kilka elementów, np. święci z parafii z Braniewa zostali zastąpieni świętymi z tutejszej parafii w Krokach. Kolejną istotną kwestią był również język używany w klasztorze. Biskup żmudzki Kazimierz Pac wprowadził do reguły obowiązek modlenia się katarzynek w języku polskim, a księdza kapelana katarzynek reguła zobowiązywała do głoszenia kazań nie w języku żmudzkim, a w polskim. (Ta wzmianka o języku żmudzkim wskazywała, że musiał być on wówczas używany w Kościele na Żmudzi.) Dla porównania w domu macierzystym w Braniewie językiem modlitwy był wówczas język niemiecki. Klasztor w Krokach stał się ośrodkiem polskiej kultury szlacheckiej Wielkiego Księstwa Litewskiego.