Początkowo akcentowano nauczanie dzieci religii w języku polskim, następnie wymuszono regularne głoszenie w nim kazań, śpiewanie w cerkwiach w święta państwowe po nabożeństwach pieśni „Boże, coś Polskę”, zaś pod koniec lat 30. uwaga czynników państwowych koncentruje się na wprowadzeniu języka polskiego do ogółu życia liturgicznego Cerkwi – polonizacji nabożeństw i wszelkich kontaktów duchowieństwa z ludnością. W ramach działań polonizacyjnych odbywało się też narzucenie Cerkwi zreformowanego kalendarza liturgicznego (tak zwanego nowego stylu), zmniejszanie liczby świątyń, ograniczanie liczby księży prawosławnych, krępowanie działalności wybranych stowarzyszeń świeckich w Cerkwi, czy wreszcie naciski w kierunku przyjęcia wyznania rzymskokatolickiego.

W połowie lat trzydziestych pojawił się inspirowany przez czynniki wojskowe ruch społeczno-religijny Polaków-prawosławnych. Zakładano, że tam, gdzie występuje najwięcej „tutejszych” wprowadzenie „polskiego prawosławia” mogłoby stanowić dogodną i skuteczną płaszczyznę w kierunku polonizacji. W celu realizacji tych działań od 1 marca 1936 wydawano „Gazetę Prawosławną”, której celem było zespolenie prawosławia z polskością. Powstały różne zorientowane na polską tożsamość narodową organizacje, w tym „Towarzystwo im.