Jako dzieło muzyczne, można by je odczytać [jako] fascynujące odniesienie do okazjonalnej monotonii i powtarzalności sportu, który ogarnia miliony na całym świecie.”.
„Szkoccy post-rockowcy dostarczają ścieżkę dźwiękową do eksperymentalnego filmu, który śledzi losy Zinedine’a Zidane’a podczas jednego pełnego meczu Realu Madryt” – zauważył Rob Mitchum z magazynu Pitchfork dodając, iż choć „Zidane Mogwai jest trochę nudny, wykazuje mniejszą dynamikę niż zwykła twórczość zespołu to jednak w ścieżkach dźwiękowych mniej chodzi o różnorodność, a bardziej o budowanie nastroju, co Zidane robi bardzo dobrze. Można też argumentować, że na ograniczonej arenie muzycznych tłumaczeń pojedynczej osoby lub postaci, muzyka Mogwai oddaje ponurą, skonfliktowaną esencję Zizou, (…) Algierczyka, który stał się bohaterem narodowym byłego okupanta swojego kraju” – podsumował autor dodając, iż sukces albumu wynika być może z faktu, „że jego instrumentalny zgiełk doskonale odzwierciedla wewnętrzny konflikt samego sportowca”.