Alfons Radomski ps. „Wacek” (ur. 30 września 1896 w Poznaniu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – porucznik piechoty rezerwy Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Wacława i Stanisławy z Lewandowskich urodzony 30 września 1896 w Poznaniu. Był podoficerem w armii niemieckiej. Działał w Polskiej Organizacji Wojskowej Zaboru Pruskiego i wziął udział w powstaniu wielkopolskim.

26 października 1919 awansowany na podporucznika żandarmerii, powołany do służby czynnej na czas mobilizacji i przydzielony z dniem 27 października 1919 do Dowództwa Oddziału Żandarmerii Polowej przy Dowództwie Głównym Wojsk Polskich byłego zaboru pruskiegoRozkaz Nr 247 Dowództwa Głównego Wojsk Polskich b. zaboru pruskiego z 8 listopada 1919.. 1 czerwca 1921, w stopniu porucznika, pełnił służbę w 2 Dywizjonie Żandarmerii Polowej Etapowej, a jego oddziałem macierzystym był 7 Dywizjon Żandarmerii Wojskowej. Później został przeniesiony do rezerwy. W 1922 posiadał przydział w rezerwie do 7 Dywizjonu Żandarmerii w Poznaniu. W 1923 został przeniesiony w rezerwie do 56 Pułk Piechoty w Krotoszynie. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 5329. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty.