Znaczna część jej dorobku naukowego powstała dzięki stypendiom badawczym w Swedish Collegium for Advanced Study w Uppsali, Robinson College na Uniwersytecie w Cambridge oraz Mansfield College na Uniwersytecie Oksfordzkim. Przebywała również na Uniwersytecie Stanforda jako badaczka wizytująca.

W 2005 roku Witoszek otrzymała Nagrodę Fritt Ord, najważniejsze wyróżnienie przyznawane przez norweską Fundację Wolnego Słowa. Fundacja uhonorowała ją za wkład w norweską debatę publiczną oraz za wprowadzanie perspektywy wschodnioeuropejskiej do dyskusji o demokracji, tożsamości i stosunkach między Europą Wschodnią a Zachodnią.

W 2006 roku norweski dziennik Dagbladet umieścił ją na liście dziesięciu czołowych intelektualistów w Norwegii.

Do jej książek należą: Najlepszy kraj na świecie (The Best Country in the World, 2017), Sustainable Modernity: The Nordic Model and Beyond (2018), współredagowana z Atle Midttunem, The Origins of Anti-Authoritarianism (2020), Det blåøyde riket: Norske tillitspatologier (2023), napisana wspólnie z Evą Joly, oraz Small Groups as the Engines of Cultural Evolution (2026).

Jej najbardziej cytowane prace naukowe dotyczą ekofilozofii Arne Næssa oraz współczesnej skandynawskiej tożsamości kulturowej.