Po latach pisała, że zajęła się antropologią z powodu sympatii do naukowców zgłębiających tę dziedzinę oraz dlatego że nie przyszedł jej do głowy lepszy pomysł na życie.
W 1928 obroniła dysertację na temat przywództwa w rdzennych społeczeństwach. W 1929 otrzymała grant od Australijskiej Rady Badawczej na prowadzenie badań terenowych. Była pierwszą antropolożką, która samotnie mieszkała wśród Melanezyjczyków z Nowej Irlandii (Papua-Nowa Gwinea). Spędziła 10 miesięcy wśród Lesu, badając ich strukturę społeczną. Lokalizację miejsca badań wskazali jej brytyjscy urzędnicy, choć początkowo planowała badać plemię Mafulu, mieszkające w górzystym rejonie Nowej Gwinei. W drodze do Nowej Irlandii zatrzymała się w Australii, gdzie na Uniwersytecie w Sydney konsultowała pracę z Alfredem Radcliffe-Brownem, profesorem antropologii, przewodniczącym Australijskiej Rady Badawczej, którego znała z gościnnych wykładów na London School of Economics. Pozostawali w kontakcie korespondencyjnym. Podczas pobytu w Nowej Gwinei spotkała antropolożkę Beatrice Blackwood, która przyjechała tu na badania terenowe. Pomagała jej w nauce pidżynu, udzielała wskazówek i porad na temat przetrwania w Melanezji.