Sartorius (Sartoryusz de Szwanenfelt, Sartorius de Schwanenfeld) – polski herb szlachecki. Herb własny rodziny Sartoryuszów.
Opis herbu Opis historyczny Juliusz Karol Ostrowski blazonuje herb następująco:
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy czterodzielnej, w I i IV polu złotym głowa murzyna z przepaską srebrną na głowie; w II i III czerwonych — łabędź srebrny na zielonej murawie.
W klejnocie – nad hełmem w koronie – łabędź z rozpostartymi skrzydłami.
Labry herbowe z prawej strony czarne, podbite złotem, z lewej strony czerwone, podbite srebrem.
Geneza Według Juliusza Ostrowskiego, herb Sartorius został nadany w 1779 oraz potwierdzony 17 lipca 1792 roku przez Stanisława Augusta Poniatowskiego. Jego herbownymi byli bracia Ernest i Andrzej Sartoryusz de Szwanenfelt.
Herb znajduje się na mauzoleum na cmentarzu w Sartowicach, gdzie pochowani są członkowie rodów Sartorius von Schwanenfeld oraz von Schwerin.