Sartorius (Sartoryusz de Szwanenfelt, Sartorius de Schwanenfeld) – polski herb szlachecki. Herb własny rodziny Sartoryuszów.

Opis herbu Opis historyczny Juliusz Karol Ostrowski blazonuje herb następująco:

Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:

Na tarczy czterodzielnej, w I i IV polu złotym głowa murzyna z przepaską srebrną na głowie; w II i III czerwonych — łabędź srebrny na zielonej murawie.

W klejnocie – nad hełmem w koronie – łabędź z rozpostartymi skrzydłami.

Labry herbowe z prawej strony czarne, podbite złotem, z lewej strony czerwone, podbite srebrem.

Geneza Według Juliusza Ostrowskiego, herb Sartorius został nadany w 1779 oraz potwierdzony 17 lipca 1792 roku przez Stanisława Augusta Poniatowskiego. Jego herbownymi byli bracia Ernest i Andrzej Sartoryusz de Szwanenfelt.

Herb znajduje się na mauzoleum na cmentarzu w Sartowicach, gdzie pochowani są członkowie rodów Sartorius von Schwanenfeld oraz von Schwerin.