Na początku XXI wieku maksymalna grubość lodowca dochodziła do 200–240 m.
Jego powierzchnia zmalała do ok. 13700 km² w styczniu 2008 roku. W marcu 2008 roku odłamał się fragment o powierzchni 405 km², pozostawiając niewielki „most” (ang. ice bridge) o maksymalnej szerokości 6 km łączący lodowiec z Wyspą Charcota. Cały proces trwał około siedmiu godzin. W czerwcu i lipcu tego samego roku – w okresie zimowym – kolejne części uległy dezintegracji. Powierzchnia lodowca zmniejszyła się do 10 300 km².
W październiku i listopadzie 2008 roku pojawiły się szczeliny na odcinku „mostu”. W kwietniu 2009 roku rozpadowi uległa również ta część, pozostawiając lodowiec narażony na działalność fal morskich i zwiększając prawdopodobieństwo jego szybkiej dezintegracji. W marcu 2013 roku zaobserwowano na zdjęciach satelitarnych kolejne sygnały rozpadu.
Historia thumb|200px|Główne lodowce szelfowe Antarktydy (2008): Lodowiec Szelfowy Wilkinsa został sfotografowany z powietrza przez ekspedycję badawczą Finna Ronnego (1899–1980) (ang. Ronne Antarctic Research Expedition, RARE) w 1947 roku. W 1959 roku został zmapowany na podstawie zdjęć lotniczych przez Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Lodowce Antarktydy Kategoria:Lodowce szelfowe Kategoria:Półwysep Antarktyczny Kategoria:Morze Bellingshausena