W 1855 roku doprowadził do zawarcia konkordatu ze Stolicą Apostolską, przywracając Kościołowi wpływ na edukację poprzez kontrolę programową nad 98% szkół.
Po likwidacji ministerstwa edukacji i wyznań 18 kwietnia 1861 cesarz Franciszek Józef I mianował go dożywotnim członkiem Izba Panów, wyższej izby Reichsratu. W wyborach roku 1861 został wybrany do kurii ziemskiej sejmu krajowego Czech, w którym zasiadał do swej rezygnacji w listopadzie 1866 r. Ponownie wybierany w latach 1870–1871, 1883–1888. Występował przeciwko patentowi lutowemu, który ograniczał uprawnienia sejmów krajów koronnych oraz ugodzie z Węgrami z 1867. Był liderem czeskiej partii federalistycznej oraz katolickiego stronnictwa konserwatywnego, chcąc je wesprzeć założył czasopismo Vaterland i prowadził w latach 1866–1888. Wspierał także politykę staroczeskiej Partii Narodowej, niegodzącej się z dualistycznym kształtem monarchii po 1867 roku.
Doktor honoris causa Uniwersytetu Lwowskiego i Uniwersytetu w Grazu oraz honorowy obywatel Innsbrucku.
Pisma Über den gegenwärtigen Stand der böhmischen Literatur, 1842 Die Stellung der Slowaken in Ungarn, 1843
Uwagi