USS Laffey (DD-459) – amerykański niszczyciel typu Benson o wyporności 1 839 ton, służący w amerykańskiej marynarce wojennej w latach 1941–1942.
Stępkę pod okręt położono 13 stycznia 1941 roku w stoczni Bethlehem w San Francisco, gdzie został zwodowany 30 października 1941 roku. 31 marca 1942 roku jednostka została przyjęta do służby w US Navy pod nazwą USS Laffey (DD-459). Okręt służył następnie w operacjach Task Force 18 na Pacyfiku. Po zatopieniu amerykańskiego lotniskowca USS „Wasp” (CV-7), prowadził akcje ratowania rozbitków, których dostarczył na wyspę Espiritu Santo. Swoją pierwsza operację bojową przeprowadził biorąc udział w bitwie koło przylądka Ésperance, w październiku 1942 roku. Przeprowadził wówczas pojedynek artyleryjski z japońskim krążownikiem „Aoba”.
W listopadzie 1942 roku płynąc w zespole niszczycieli i krążowników, wpadł w silny zespół japońskich okrętów nawodnych, z dwoma pancernikami w składzie. W pojedynku artyleryjskim na bezpośrednim dystansie, ostrzelał bojowe stanowisko dowodzenia krążownika liniowego „Hiei”, ciężko raniąc dowodzącego zespołem wiceadmirała Hiroaki Abe oraz zabijając jego szefa sztabu.