W 1912 uczestniczyła w XIII Kongresie Hodowców Bawełny Zakaukaskiej. Wygłosiła referat na temat uprawy bawełny. Epidemia cholery skłoniła ją do przeniesienia się z rodziną do Şuşy, co wymagało przedarcia się przez tereny okupowane przez wrogie sobie wojska Armenii i Azerbejdżanu. Napotkanym w trasie ludziom rozdawała żywność. W 1918, w przededniu powstania Demokratycznej Republiki Azerbejdżanu, zorganizowała i na własny koszt wyposażyła lokalne grupy bojowników. W 1919 przywiozła z Tbilisi do Şuşy krosna. Założyła fabrykę tekstyliów zaopatrzoną w 12 maszyn, zatrudniającą kobiety z okolicy. Warsztat specjalizował się w dywanach.

W 1921, po rocznym pobycie w Tebrizie, dokąd wyjechała po zajęciu kraju przez bolszewików, przeniosła się z rodziną do Baku. Pomocy w podróży rodzinie udzielili czytelnicy czasopisma „Molla Nəsrəddin”, którego siedem numerów wydano w Iranie. Həmidə zajęła się odbudową fabryki w Şuşy, która zniszczyła wojna. W 1924 dołączyła do męża w Baku. Tłumaczyła jego dzieła, promowała twórczość. Tłumaczyła również poezję rosyjską. Jest znana jako literaturoznawczyni i folklorystka. Zbierała teksty zaliczane do literatury ludowej, legendy i opowieści o postaciach historycznych.