Émile Rey (ur. 1846 w La Saxe k. Courmayeur, zm. 24 sierpnia 1895 na Dent du Géant w masywie Mont Blanc) – włoski przewodnik wysokogórski z Doliny Aosty. Nazywany „księciem przewodników”, był najbardziej renomowanym i uznanym przewodnikiem ostatniej ćwierci XIX w. w całym rejonie Courmayeur.
Uważany za jednego z najwybitniejszych włoskich przewodników alpejskich, w swej działalności alpinistycznej koncentrował się głównie na masywie Mont Blanc. Jego życie spinały klamrą jedne z najwyżej cenionych celów wspinaczkowych w tym masywie: od Aiguille Noire de Peuterey, którą zdobył jako pierwszy w 1877 r. (wraz z lordem Wentworthem i J.-B. Bichem) po Dent du Géant, na którym zginął (podczas zejścia, prawdopodobnie wskutek zasłabnięcia) w roku 1895Gérard Bordes: Grande Encyclopédie de la Montagne, t. 7, Éditions Atlas, Paris 1976. Jego postać uhonorowano, nazywając jego imieniem przełęcz (wł. Col Émile Rey, 4027 m n.p.m.) w grani Brouillard po włoskiej stronie Mont Blanc, między Mont Brouillard a Picco Luigi Amedeo.
Jego syn, Adolphe Rey (1878–1969) był również przewodnikiem wysokogórskim i wybitnym znawcą masywu Mont Blanc.