Jan Drzymała (ur. 25 września 1949 w Sławie) – polski inżynier chemik.
Życiorys Ukończył w 1973 r. studia chemiczne na Politechnice Wrocławskiej, uzyskując tytuł magistra. W latach 1973–2018 pracował na macierzystej uczelni. W 1977 r. uzyskał stopień doktora nauk chemicznych w zakresie przeróbki minerałów pod kierunkiem prof. J.S. Laskowskiego. W latach 1978–1979 odbył staż podoktorski na Wydziale Materiałoznawstwa i Inżynierii Mineralnej Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley, pracując z prof. D.W. Fuerstenau nad selektywną flokulacją w układzie krzemionka/hematyt. Po powrocie z USA, dołączył do grupy badawczej dr. Janusza Lekkiego i dr. Andrzeja Łuszczkiewicza, gdzie pracował nad opracowaniem technologii oddzielania magnetytu od ilmenitu, a następnie jego oczyszczania w celu uzyskania, akceptowanego przez przemysł, koncentratu ilmenitu z polskiej rudy magnetytowo-ilmenitowej bogatej w wanad z Krzemianki. W 1984 r. na zaproszenie prof. T. D. Wheelocka i dr. R. Markuszewskiego przez rok na Wydziale Inżynierii Chemicznej Uniwersytetu Stanu Iowa w Ames zajmował się badaniami nad zastosowaniem aglomeracji oleju do oczyszczania węgla. Badania nad aglomeracją naftową kontynuował w Ames w latach 1988–1990 (2 lata), 1991–1994 (6 miesięcy) i 2000 (3 miesiące). W 1991 r.