Na planach tych wsparli się budowniczowie osiedla, którzy wznieśli je w latach 1903-1921 przy dawnej drodze łączącej Knurów z Zabrzem i Rybnikiem (obecnie jest to droga wojewódzka nr 921). Były to wówczas tereny wiejskie - domy wpisano w przestrzeń między kompleksem przemysłowym, polami uprawnymi, a najstarszą częścią wsi. Zrealizowano tylko część północną kolonii: 90 domów robotniczych, 5 domów dla urzędników i obiekty towarzyszące. Według planu Henriciego miało to być 190 obiektów na powierzchni około 25 (40) hektarów. W tej sytuacji osiedle dosięgnęłoby od wschodniej strony granic Gierałtowic, a jego centrum znalazłoby się na terenie stawu Moczury, naprzeciwko stacji kolejowej w Knurowie.
W myśl koncepcji Henriciego osiedle miało mieć formę ogrodowego przedmieścia, co zasadniczo uległo realizacji, jednak późniejsi architekci nie do końca wcielili w życie pierwowzór planu (m.in. obiekty użyteczności publicznej rozmieszczono odmiennie i w skromniejszym zakresie). Najpierw wzniesiono budynki Kolonii I i II. III kolonię zrealizowano na obszarze czternastu zamkniętych zespołów (pooddzielanych parkanami) w latach 1909-1914.