Średnio 80–90% decyzji podjęto przy pomocy heurystyki rozpoznania (w sytuacji, w której badani rozpoznawali tylko jedno miasto z pary).
Krytyka Newell i Fernandez przeprowadzili podobne eksperymenty, w których starali się zweryfikować twierdzenia, według których głównymi czynnikami odróżniającymi heurystykę rozpoznania od heurystyk dostępności i płynności są jej „binarne” podejście do informacji i niespójność z późniejszą wiedzą. Wyniki eksperymentów nie potwierdziły tych twierdzeń. Badacze doszli do następujących wniosków:
Zwiększenie ważności pozostałych informacji, wiąże się ze zmniejszoną poprawnością heurystyki rozpoznania. Miasta, które zarówno zostały rozpoznane, jak również posiadamy na ich temat inne informację, są wybierane częściej, niż te, które są tylko rozpoznane. Istnieje negatywna korelacja między czasem potrzebnym na zidentyfikowanie miasta, a tym, ile razy wybrano go jako większego z pary.
Heurystyka „Take-the-best” Heurystyka „Take-the-best” modeluje sposób, w jaki ludzie wnioskują, która z dwóch alternatyw jest lepsza względem pewnego kryterium, korzystając z dwuwartościowych wskazówek. Każda wskazówka może przyjmować dwie wartości – zero albo jeden. Dodatnia wartość oznacza, że dana wskazówka ma większą ważność, względem danego kryterium. Heurystyka składa się z trzech reguł: