Pierwsze z nich zawarte są w rozporządzeniu ministra z dnia 10 maja 2004 r. dotyczącym rzeczoznawców MKiDN, które wskazuje na obowiązujący ich tryb powołania, wymogi, kwalifikacje i uprawnienia nadawane w 14 dziedzinach, w tym ocenie i wycenie zabytków ruchomychRozporządzenie Ministra Kultury z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie rzeczoznawców Ministra Kultury w zakresie opieki nad zabytkami, Dz. U. Nr 124, poz. 1302.; zob. także: W. Szafrański, D. Wilk, Sposoby czy metody? Aspekty podmiotowe i przedmiotowe wycen dzieł sztuki w Polsce, „Santander Art and Culture Law Review” 2017, nr 1(3), s. 128; O. Jakubowski, J. Izdebski, Status prawny eksperta rynku sztuki w regulacjach prawa administracyjnego, [w:] Kultura w praktyce: zagadnienia prawne. T. 3, Muzea a rynek sztuki: aspekty prawne, red. A. Jagielska-Burduk, W. Szafrański, Poznań, 2014, s. 160–164.. Szczegółowo określone zostały treść i elementy ekspertyzy wykonywanej przez rzeczoznawców wedle ustalonego wzoruD. Markowski, Od opinii do ekspertyzy, „Cenne, bezcenne, utracone”, 2010, nr 4(65), s. 8.. Eksperci ministerialni są zobowiązani m.in. do wydania ekspertyz na rzecz organów państwowych, zdawania pisemnych sprawozdań ze swojej działalności, a także do dawania rękojmi zobowiązującej do zachowania profesjonalizmu i etyki zawodowejA. Jagielska, W. Szafrański, M.